لقوه * براى درمان اين بيمارى دارچين ، زنجبيل ، بسبايج ، جوز هندى ، فلفل سياه ، هل قرابى و تربد مجوف از هركدام يك مثقال ، آمله مقشر دو مثقال ، نبات زرد 250 گرم ، همه را نرم بساييد و بعد با 500 گرم عسل مخلوط كنيد و صبح ، ظهر و شب و هر مرتبه يك قاشق غذاخورى از آن را ميل فرماييد . تشنج‌هاى تب‌دار اصطلاح تشنج‌هاى تب‌دار معمولا براى تشنج‌هايى كه در كودكان ( از سه سالگى تا پنج سالگى ) و در هنگام تب كردن ايجاد مىشود به كار مىرود . تشنج‌هاى تب‌دار از اين جهت داراى اهميت هستند كه بسيار شايع بوده و باعث وحشت و ترس والدين مىشوند . بااين‌حال نبايد اين وضعيت را صرع دانست ، زيرا تقريبا هميشه با بزرگ شدن كودك اين مشكل از بين مىرود . گاهى اوقات لازم است براى اينكه مطمئن شويم اين تشنج‌ها در كودك به علت عفونت‌هاى مغزى مثل مننژيت رخ نداده است ، بايد با مراجعه به پزشك بررسىهاى بيشترى به عمل آورد . براى بررسى اين وضعيت بعضى مواقع لازم مىشود كه پزشك مايع نخاعى كودك را گرفته و آزمايش كند كه اين كار با فرو كردن سوزن به ستون فقرات كودك و كشيدن مقدارى از مايع آن انجام مىشود . در اكثر موارد ، علت اين تشنج‌ها مننژيت يا ساير بيمارىهاى وخيم نمىباشد . در حقيقت بيش از سه درصد كودكان در سنين بين سه ماهگى تا پنج سالگى حد اقل يك‌بار دچار تشنج‌هايى در هنگام تب مىشوند كه هيچ‌گونه علت بيمارى مغزى زمينه‌اى هم ندارد . اين وضعيت بيشتر در كودكانى كه داراى سابقه‌ى خانوادگى چنين تشنج‌هايى هستند و يا اينكه فردى از افراد خانواده‌ى آنها دچار صرع مىباشد ، ديده مىشود . يك‌سوم از كودكانى كه يك‌بار دچار تشنج تب‌دار شده‌اند ، بعد از مدتى دوباره چنين تشنج‌هايى را خواهند كرد . اما فقط تعداد خيلى كمى از آنها ( كمتر از 5 درصد ) دچار صرع واقعى خواهند شد . اگر يك كودك ، يك‌بار دچار تشنج تب‌دار شد در آينده هرگاه دچار تب شد بايد با استفاده از داروى استامينوفن يا داروى گياهى مؤثر و پاشويه كردن ، درجه حرارت او را پايين آوريم تا اين وضعيت دوباره تكرار نشود . در كودكانى كه خيلى مستعد تشنج كردن هستند ، مىتوان در هنگام تب از شياف‌هاى ديازپام استفاده كرد تا از تكرار تشنج جلوگيرى شود . در موارد خيلى كمى ممكن است كودك نياز به مصرف منظم داروهاى ضد صرع گياهى داشته باشد تا در هنگام تب دچار تشنج نشود . اكثر تشنج‌ها فقط چند دقيقه طول مىكشد ، بااين‌حال بعضى از تشنج‌ها مىتوانند بيشتر طول بكشند ( گاهى اوقات چند ساعت و يا حتى چند روز ) . اين وضعيت را اصطلاحا استاتوس اپى لپتيكوس « 1 » مىنامند كه به صورت تشنج يا مجموعه‌اى از تشنج‌ها كه بيشتر از 30 دقيقه طول مىكشد تعريف مىشود . حدود 10 % افرادى كه دچار اين تشنج مىشوند جان خود را از دست مىدهند ( معمولا مرگ به علت صرع نمىباشد بلكه به علت بيمارى زمينه‌اى است كه باعث به وجود آمدن اين وضعيت شده است ، مثل : مننژيت ، سكته‌ى مغزى يا غده‌هاى بدخيم مغزى ) . حدود نيمى از بيمارانى كه دچار استاتوس اپى لپتيكوس مىشوند قبلا به مدت طولانى دچار صرع بوده‌اند . در چنين مواردى قطع ناگهانى داروهاى ضد صرع توسط بيمار ، يكى از شايع‌ترين علل شناخته شده‌ى بروز وضعيت اين نوع حمله مىباشد . حدود نيمى از بيمارانى هم كه

--> ( 1 ) . Status Epilepticus